Liefde en lust in ons leven

Waar hebben we het eigenlijk over als we het over lust en liefde ons leven willen hebben? Waar gaat het over? Men kan een beschrijving proberen te geven. En dan zeggen dat men opgegroeid is in een liefdevolle omgeving. Opgroeien in een lustvolle omgeving echter, is dan weer stukken moeilijker. Ja, je kunt dan denken aan iemand die is opgegroeid in een bordeel. Of van jongs af aan betrokken is geweest bij de rooms-katholieke kerk.
Als je dan verder denkt, dan kun je zeggen dat iemand liefde voor God kent. Maar lust voor God? Die is moeilijk te plaatsen. Je hebt dan weer wel lust naar geld en macht. Dat dan weer wel.
En staan lust en liefde dan zover uit elkaar, of hebben we het over hetzelfde, maar dan in een andere vorm?
Er is in ieder geval altijd sprake van minimaal twee partijen: iemand waarvoor de liefde of de lust is bedoeld, en iemand van waaruit de liefde of de lust ontspringt. En dan wordt er meteen iets raars duidelijk. Vaak moet juist het object van de lust (zeg maar: het slachtoffer) zich aanpassen, in plaats van andersom. Een voorbeeld kan dit duidelijk maken: in moslimlanden moeten veel vrouwen gesluierd rondlopen omdat anders de mannen (daar waar de lust ontspringt) zich niet in kunnen houden. Wiens probleem is het dan eigenlijk?
Maar hetzelfde geldt voor ons zogenaamd verlichte Westen. Hier is ongeveer wel geaccepteerd dat de vrouw aan de pil gaat om allerlei ongewenste bijverschijnsel van het fenomeen lust te voorkomen. Maar het is toch veel makkelijker om dat bij de man weg te leggen? Het is toch veel verstandiger om te zorgen dat je met een ongeladen pistool schiet, dan dat je gaat lopen vuren op een kogelvrij vest?
Waar het op neer komt is dat het erg moeilijk praten is over zaken als liefde en lust. Want die zijn niet hetzelfde als zwaartekracht, of lichtsnelheid of allerlei andere dingen die we kunnen meten. Want hoe meet je verliefdheid? Is dat het aantal vlinders in je buik? En lust dan? Praten we dan over de hoeveel milliliters geproduceerd lichaamsvocht?
Welnu, voor dergelijke zaken hebben ze een naam. En dit zou geen blog over taal zijn, als ik jullie daar niet mee kunnen vervelen. Want ik strooi met woorden dat het een lieve lust is.
We noemen zulke zaken: qualia. Dat zijn waarnemingen die alleen maar in de geest plaatsvinden. Die kunnen we wel beschrijven, maar die kan een ander nooit ervaren.
Als ik naar een rode aardbei kijk, dan kan ik nooit er zeker van zijn of het rood dat ik zie, ook het rood bij jou is. Misschien zie jij wel groen, maar je hebt geleerd dat het rood heet.
Als je dit weer toepast op de begrippen lust en liefde dan zul je begrijpen dat dit volstrekt subjectieve ervaringen zijn. We geven de dingetjes een naam en gaan ervan uit dat het door iedereen gedeeld en dus ook begrepen wordt. Maar de liefde van de een kan de lust van een ander zijn. Maar liefde en lust bestaat niet in de externe wereld. Het bestaat alleen in ons.
Waar maken we ons dan druk om? Eigenlijk gaat het hele verhaal over het verschil tussen kennis die je krijgt door iets te beschrijven of kennis die je krijgt door directe ervaring.
Graag wil ik afsluiten door een paar zaken te noemen die ik wel kan beschrijven, maar nooit zelf heb mogen ervaren dat het ook bestaat:
Eerlijke bankdirecteuren, een koningshuis dat belasting betaalt, politici die weten wat onder de bevolking leeft, ambtenaren met visie, een hogesnelheidstrein tussen Parijs en Amsterdam, een ontslagen ziekenhuispatient zonder hoge rekening, een winkelcentrum zonder Blokker, Hema, Free Record Shop en H&M eenheidsworst,een stress-vrije docent, hondenpoep vrije stoepen, films op tv die niet worden onderbroken door reclame, een tevreden klant van KPN.
Ik denk dat het beeld wel helder is in uw hoofd…