Het maken van ‘Eidolon’

In enkele stappen hoe ‘Eidolon’ tot stand kwam:

Ruwe opzet van Eidolon

Ruwe opzet Eidolon

Eerst een ruwe opzet met gewoon potlood op gekleurd papier. Hier bepaal ik de plaats van het figuur in de tekening (m.a.w. de compositie).

In deze fase bijna geen details want die zijn nu nog niet belangrijk. De vorm is nu belangrijker.

Dit is eigenlijk wel de belangrijkste fase, want dit bepaalt het hele plaatje.

Eerste invulling

Eerste detail invulling

Als de vorm staat (en ik ben er tevreden over; laten we dat niet vergeten) dan met zwart pastel de achtergrond en de details van het gezicht invullen. Ik gebruik nu maar heel soms wit pastel, omdat straks toch de hele tonaliteit nog kan veranderen. Het wil wel eens voorkomen dat je te licht (of juist te donker) begint dan dat je eindigt. Je kunt beter de grote lijnen op papier hebben staan. Anders verlies je jezelf in details die later misschien wegvallen (en uit deze regel mag blijken dat ik het liever in een keer goed doe).

Detail Eidolon

Detail Eidolon

Detail van de ogen en de neus. Helaas niet zo scherp gefotografeerd, maar het idee is duidelijk.

De zwarte potloodlijnen gum ik uit (en goed opletten dat er geen diepe lijnen achterblijven. Daarom de schets licht opzetten) en trek die over met zwart pastel. Deze fase duurt het langst omdat dit de zichtbare basis van de tekening is.

Ik gebruik erg veel mijn vingers om zachte randen en schaduwen te creeren. Nu zijn er mensen die helemaal niet van ‘doezelen’ houden maar liever schaduwen opzetten met arceringen.

Welnu, het moge duidelijk zijn dat ik niet een van die mensen ben…

Definitieve detail invulling

Definitieve detail invulling

En eigenlijk werk ik zo van linksboven naar rechtsonder mijn schets af. Soms werk ik eerdere stukken bij omdat die te licht of te donker waren. Op dit punt ga ik ook meer met witte pastel werken, omdat ik nu meer overzicht heb.

Tussentijds fixeer ik de tekening niet, maar dat schijnt soms ook mooie effecten teweeg te brengen.

Het is wel zaak om vaak even vanop een afstandje te kijken (of nog beter: even het werk te laten liggen). Dit om het even met ‘frisse’ ogen te kunnen zien. De truuk met de spiegel werkt ook goed.

Detail na definitieve invulling

Detail na definitieve invulling

Weer een detail maar nu van het gelaat als het zo goed als af is. Veel moeite gedaan met de wangen en de lichtval daarop. Ik heb het zo getekend dat het een beetje onduidelijk is waar het licht vandaan komt (op de originele foto lagen haar ogen nogal in de schaduw).

Definitieve versie

Definitieve versie Eidolon

Bijna klaar. Nu is de blauwe kleur van het papier wat duidelijker, omdat de zon tijdens het nemen van de foto op het papier stond.

Veel meer gebruik gemaakt van wit pastel, voor de hooglichten.

Wel een tip voor bij het fixeren: schud de bus goed en test eerst op een stukje proefpapier.

Als er geen goede nevel uit de spuitbus komt (maar meer druppels) dan verpest je zo je tekening. Vooral het wit raakt meteen zijn glans kwijt.

Totale duur: een uurtje of 8. Koffiepauzes e.d. niet meegerekend. 😉

En waar komt nu precies de titel ‘Eidolon’ vandaan? Het komt van ei` do – lon (Grieks εἴδωλον) schijnbeeld, drogbeeld (vgl : idool ).

Het is een foto van een actrice, en hoeveel laat een acteur of actrice van zichzelf zien? Zien we de werkelijkheid, of wordt er iets opgevoerd? En, om nog een stapje verder te gaan: is een foto de werkelijkheid? En als dat niet zo is, hoe ver staat dan een tekening van een foto van de werkelijkheid vandaan?