Tag Archive for humor

DecemberDecember

Ondanks dat de films steeds mooier worden, en de technische foefjes hiervan steeds indrukwekkender (3D, 4D en nu zelfs met reuk!) blijft het geschreven woord onveranderd populair. Boekverkopen stijgen nog steeds evenals het lezerspubliek. Nee, lezen zal de eerste tijd niet verdwijnen. Terwijl er onderdelen van dat lezen weer wel verdwijnen. Er komen elk jaar woorden bij, maar er verdwijnen er ook een heleboel. In onbruik geraakt. Te ouderwets. Niet meer van deze tijd.

Wie heeft de laatste tijd nog wel eens het woord ‘valies’ gebruikt? Of ‘souffleur’ (niets voorzeggen a.u.b.!). Of wat te denken van ‘pooier’, dat hoor je tegenwoordig bijna nooit meer. Nee, nu is het ineens ‘manager’ geworden. Tjonge, wat politiek correct! Laten we toch gewoon het beestje bij de naam noemen. Een pooier is gewoon een pooier. Klaar uit. Of het nu een bankdirecteurpooier is, een aandelhouderpooier of een ministerpooier. We weten toch precies wat we daarmee bedoelen?

En dan nog zo’n mooi woord: ‘commissie’. Er is een commissie van dit en een commissie over dat. Het zijn gewoon pooiervergaderingen. Da’s toch veel duidelijker. Van die vergaderingen die je ook had in die film De Godverse Vader. Of zoiets.
En een belangrijke dingen die er worden besloten in dat soort zittingen. Staan ze met z’n allen te scharmaaien en te parlevinken en nog meer van die in onbruik geraakte termen. Laat mij een voorbeeld geven: de pooiers van de Oude Markt, hier te Roosendaal, hadden ook ineens een slim idee. Laten we iets doen op de Oude Markt in verband met de feestdagen. Weet je wat? We zetten een ijsbaan weg.
Een ijsbaan vraag ik u!? Het lijkt wel een enorme viskraam. Wat een gedrocht, wat een aanslag op de goede smaak. Waar andere steden een gezellige openlucht ijsbaan creëren komen de plaatselijke souteneurs met dit op de proppen. Waar zaten ze eigenlijk aan te denken, toen ze een dergelijke wanstaltige witte tompouce bestelden?

Worst is de naam. Hans Worst.

Kleine ijsbaan op de Oude Markt

Maar we weten het wel; met zo’n overdekt geval kan er nog geld verdiend worden, met allerlei nevenactiviteiten. Voor de pooiers geldt niet de gezelligheid, het gaat vooral om de daad!
Het zou mij volstrekt niet verbazen, dat voor Oud- en Nieuw ineens rode lampjes achter die wapperende plastic raampjes worden gehangen. Een gezellige, ouderwetse sfeer, als u begrijpt wat ik bedoel. Want ja, het blijft crisis nietwaar? En zo verdienen we toch nog iets bij.
Sommige dingen raken blijkbaar nooit uit de mode.

“ Ik heb geen stress!”, schreeuwde hij nonchalant

Een van de meest interessante vragen blijft toch wel of de kennis die we ooit op school, in een leslokaal, hebben opgedaan ook echt bruikbaar is in het echte leven. Of dat sommige zaken die we geleerd hebben ooit nog nuttig blijken te zijn.

Natuurlijk heb je zaken die puur praktisch zijn (auto’s besturen, een muurtje metselen of een wankel tafeltje rechtzetten) en puur filosofische, of academische zaken (vragen over leven en dood, het succes van de Harry Potter-reeks en lokale politiek).

Dan ga je je toch afvragen dat als je zoveel zaken hebt geleerd die eigenlijk helemaal niet nuttig bleken te zijn in het echte leven, jij dan toch ook niet de enige kan zijn? Bereidt het onderwijs ons wel genoeg voor op problemen die nooit behandeld zijn in een klaslokaal? Ach ja, men kan de schouders ophalen en denken dat er altijd wel experts zijn die weten waar ze mee bezig zijn. En dat vind ik dan weer een verontrustende gedachte. Wat als iedereen dat nu denkt? Inclusief de zogenaamde experts? Dan krijg je zo’n typische cirkel van vertrouwen: persoon A denkt dat persoon B het wel weet. Persoon B denkt dat persoon C het weet. En persoon C denkt dan dat persoon A alles onder controle heeft. Vervang gerust de personen door overheden, banken, ministers en psychologen.

Soms hoor je de experts verklaringen geven (meestal in het openbaar en dat maakt het dubbel zo erg) van gebeurtenissen die ze zelf niet voorspeld hadden en zelf niet hadden zien aankomen. Jawel, dan denken we natuurlijk aan de kredietcrisis. En ja, verklaringen genoeg. Maar allemaal achteraf.

Logisch ook, want zulke ernstige zaken zijn erg moeilijk te voorspellen. Net zoals elke crisis overigens. Ook in je persoonlijke leven. Een relatie die wordt verbroken, een auto ongeluk, of een serveerster die hete koffie in je schoot morst. Allemaal onverwachts, maar achteraf goed verklaarbaar.

Niks is 100% te voorspellen, maar het wordt makkelijker als iets al vaker is opgetreden. Hoe vaker iets in het verleden heeft plaatsgevonden, hoe meer informatie je hebt om een uitspraak te kunnen doen over wanneer het nog een keer zou kunnen gebeuren. Dat wil dus niet zeggen dat je, als je maar genoeg informatie hebt, kunt roepen dat het komende voetbalseizoen nog voorspelbaarder is dan het vorige.

En dan kom ik toch weer terug op de kredietcrisis. Waarom denken we dat het volgende keer niet meer gaat gebeuren? Simpel, omdat we ons baseren op de ervaringen uit het verleden. Daarom hebben de banken een stresstest opgericht. Deze geeft aan hoe sterk een bank zou staan als er weer een crisis optreedt.

Ja, ja.

En ze baseren zich dan ook op gegevens uit het verleden. Wat denken ze wel niet, die financiële experts? Als ze dezelfde stresstest hadden gedaan vlak voor de crisis, dan waren ze er allemaal florissant uitgekomen. Waarom? Omdat we nog nooit eerder een dergelijke financiële dip hadden meegemaakt! Dus waren we niet voorbereid en hadden we ook geen voorspelling kunnen doen. Of, zoals de experts het graag zeggen: de financiële modellen van persoon A, B of C klopten niet.

Een crisis zoals we net hebben gehad en waar we nu nog onze wonden van aan het likken zijn, is zo gigantisch zeldzaam dat we ze gewoonweg niet in kunnen schatten. Of te wel: hoe zeldzamer een gebeurtenis, hoe groter de fout die we maken bij inschattingen.

Na het bijna-faillisement van Griekenland gaan de banken de overheden meehelpen om te zorgen dat andere landen niet meer zo in de problemen kunnen komen. Weer iets wat nog nooit is gedaan, en waar dus niks over te zeggen valt wat daar de consequenties van zullen zijn.

Het is niet erg om grote risico’s te nemen op momenten waar de gevolgen niet groot zijn. Maar op andere momenten is voorzichtigheid geboden. En luister dan niet naar experts, maar naar je eigen gevoel en verstand. Dat zou je in de liefde toch ook doen? Of bij het bestellen van gloeiend hete koffie?

Een van de meest interessante vragen blijft toch wel of de kennis die we ooit op school, in een leslokaal, hebben opgedaan ook echt bruikbaar is in het echte leven. Of dat sommige zaken die we geleerd hebben ooit nog nuttig blijken te zijn.

Natuurlijk heb je zaken die puur praktisch zijn (auto’s besturen, een muurtje metselen of een wankel tafeltje rechtzetten) en puur filosofische, of academische zaken (vragen over leven en dood, het succes van de Harry Potter-reeks en lokale politiek).

Dan ga je je toch afvragen dat als je zoveel zaken hebt geleerd die eigenlijk helemaal niet nuttig bleken te zijn in het echte leven, jij dan toch ook niet de enige kan zijn? Bereidt het onderwijs ons wel genoeg voor op problemen die nooit behandeld zijn in een klaslokaal? Ach ja, men kan de schouders ophalen en denken dat er altijd wel experts zijn die weten waar ze mee bezig zijn. En dat vind ik dan weer een verontrustende gedachte. Wat als iedereen dat nu denkt? Inclusief de zogenaamde experts? Dan krijg je zo’n typische cirkel van vertrouwen: persoon A denkt dat persoon B het wel weet. Persoon B denkt dat persoon C het weet. En persoon C denkt dan dat persoon A alles onder controle heeft. Vervang gerust de personen door overheden, banken, ministers en psychologen.

Soms hoor je de experts verklaringen geven (meestal in het openbaar en dat maakt het dubbel zo erg) van gebeurtenissen die ze zelf niet voorspeld hadden en zelf niet hadden zien aankomen. Jawel, dan denken we natuurlijk aan de kredietcrisis. En ja, verklaringen genoeg. Maar allemaal achteraf.

Logisch ook, want zulke ernstige zaken zijn erg moeilijk te voorspellen. Net zoals elke crisis overigens. Ook in je persoonlijke leven. Een relatie die wordt verbroken, een auto ongeluk, of een serveerster die hete koffie in je schoot morst. Allemaal onverwachts, maar achteraf goed verklaarbaar.

Niks is 100% te voorspellen, maar het wordt makkelijker als iets al vaker is opgetreden. Hoe vaker iets in het verleden heeft plaatsgevonden, hoe meer informatie je hebt om een uitspraak te kunnen doen over wanneer het nog een keer zou kunnen gebeuren. Dat wil dus niet zeggen dat je, als je maar genoeg informatie hebt, kunt roepen dat het komende voetbalseizoen nog voorspelbaarder is dan het vorige.

En dan kom ik toch weer terug op de kredietcrisis. Waarom denken we dat het volgende keer niet meer gaat gebeuren? Simpel, omdat we ons baseren op de ervaringen uit het verleden. Daarom hebben de banken een stresstest opgericht. Deze geeft aan hoe sterk een bank zou staan als er weer een crisis optreedt.

Ja, ja.

En ze baseren zich dan ook op gegevens uit het verleden. Wat denken ze wel niet, die financiële experts? Als ze dezelfde stresstest hadden gedaan vlak voor de crisis, dan waren ze er allemaal florissant uitgekomen. Waarom? Omdat we nog nooit eerder een dergelijke financiële dip hadden meegemaakt! Dus waren we niet voorbereid en hadden we ook geen voorspelling kunnen doen. Of, zoals de experts het graag zeggen: de financiële modellen van persoon A, B of C klopten niet.

Een crisis zoals we net hebben gehad en waar we nu nog onze wonden van aan het likken zijn, is zo gigantisch zeldzaam dat we ze gewoonweg niet in kunnen schatten. Of te wel: hoe zeldzamer een gebeurtenis, hoe groter de fout die we maken bij inschattingen.

Na het bijna-faillisement van Griekenland gaan de banken de overheden meehelpen om te zorgen dat andere landen niet meer zo in de problemen kunnen komen. Weer iets wat nog nooit is gedaan, en waar dus niks over te zeggen valt wat daar de consequenties van zullen zijn.

Het is niet erg om grote risico’s te nemen op momenten waar de gevolgen niet groot zijn. Maar op andere momenten is voorzichtigheid geboden. En luister dan niet naar experts, maar naar je eigen gevoel en verstand. Dat zou je in de liefde toch ook doen? Of bij het bestellen van gloeiend hete koffie?

Over diëten, langzaam naar je werk lopen en het nut van stress op zondagochtend

Je kunt het zo gek niet noemen, of we hebben het in overvloed: eten, vrije tijd, elektronische snufjes, stress en social media (waarbij het een onvermijdelijk voortvloeit uit het ander).

Eigenlijk is het helemaal niet zo gezond om alleen maar overvloed te hebben. Daar zijn we helemaal niet op gebouwd. Niet geestelijk, maar ook niet lichamelijk.

Neem nu het menselijk lichaam. Omdat wij toch redelijk aan de top van de voedselketen staan (alleen bankiers en grootaandeelhouders staan nog boven ons) is het onvermijdelijk dat er perioden van schaarste en perioden van overvloed zijn. Deze wisselen elkaar af. De ene keer zijn er te weinig prooidieren en de andere keer (voor de vegetariërs) is de oogst mislukt. We zijn er dus, evolutionair, op gebouwd dat we met overvloed en met honger te maken hebben.

En toch hameren alle diëtisten, doktoren en fitnessfreaks erop dat je regelmatig moet eten en dat minstens drie keer per dag. Raar, want is dat ooit wel eens onderzocht of dit echt zo gezond is?

Waarom niet gewoon perioden van vasten afwisselen met gigantische schranspartijen?

En nu ik het toch daarover heb: wat is er dan zo goed aan regelmatig sporten?

Ik denk dat onze voorouders eigenlijk nooit veel zware stenen hoefden te tillen. Ja, misschien een keer in de 25 jaar of zo, als ze weer eens een groot monument moesten bouwen. Maar voor de rest? Voor de rest zaten ze lekker met hun blote kont in het gras elkaar te vlooien. Er was echt niemand in het pre-historie die elke donderdagavond drie uur ging joggen en op vrijdagavond nog een uurtje fitnessen onder het toeziend oog van een mammoet als personal trainer.

We deden het toen rustig aan: soms heel erg hard rennen (om te zorgen dat je kon eten, of zelf niet gegeten werd) en voor de rest liepen we een beetje doelloos rond (zoals zoveel ambtenaren heden ten dagen nog plachten te doen).

Uit onderzoek is zelfs gebleken dat lange wandelingen afgewisseld met korte perioden van intensieve oefeningen erg gezond is.

Kern van dit alles is dus dat je beter tijden van rust kunt afwisselen met tijden van inspanning.

Jawel, dit geldt ook voor stress: het is beter je ergens godsgruwelijk druk over te maken en dan vrolijk overboord te gooien dan je een klein beetje zorgen maken, en dat lang achter elkaar. Langdurige doffe stress is uitermate schadelijk. Probeer dit zo veel mogelijk te vermijden. Vertel daarentegen aan je beste vriend dat je als de dood bent voor Aziatische slangen. Met een beetje geluk vindt je zo’n mooi exemplaar op een avond in je bed. Dat ontbrak nog net in je leven. Die heilzame werking van acute stress.

Pas dus op voor kunstmatig gecreëerde omgevingen die stabiliteit hoog in het vaandel hebben. Alle ingrepen in de (menselijke) natuur om regelmaat te creëren hebben een risico in zich. Het maakt ons kwetsbaar. Antibiotica toedienen wanneer het niet nodig is, landen met gigantische schulden uit de brand helpen, enzovoort, enzovoort. Wanneer je iets kunstmatig belangrijker en groter maakt en niet in een vroeg stadium plat slaat, als het niet in staat blijkt stress te overleven, wordt het alleen maar kwetsbaarder. De menselijke geest vindt het ook duivels interessant om aan alle kwetsbare zaken meer belangrijkheid toe te schrijven.

De economie is daar een mooi voorbeeld van, totdat we gaan realiseren dat geld gewoon een symbolische, door alle partijen onderschreven, illusie is.

(met bijzonder veel dank aan Nassim Nicholas Taleb)

Je kunt het zo gek niet noemen, of we hebben het in overvloed: eten, vrije tijd, elektronische snufjes, stress en social media (waarbij het een onvermijdelijk voortvloeit uit het ander).

Eigenlijk is het helemaal niet zo gezond om alleen maar overvloed te hebben. Daar zijn we helemaal niet op gebouwd. Niet geestelijk, maar ook niet lichamelijk.

Neem nu het menselijk lichaam. Omdat wij toch redelijk aan de top van de voedselketen staan (alleen bankiers en grootaandeelhouders staan nog boven ons) is het onvermijdelijk dat er perioden van schaarste en perioden van overvloed zijn. Deze wisselen elkaar af. De ene keer zijn er te weinig prooidieren en de andere keer (voor de vegetariërs) is de oogst mislukt. We zijn er dus, evolutionair, op gebouwd dat we met overvloed en met honger te maken hebben.

En toch hameren alle diëtisten, doktoren en fitnessfreaks erop dat je regelmatig moet eten en dat minstens drie keer per dag. Raar, want is dat ooit wel eens onderzocht of dit echt zo gezond is?

Waarom niet gewoon perioden van vasten afwisselen met gigantische schranspartijen?

En nu ik het toch daarover heb: wat is er dan zo goed aan regelmatig sporten?

Ik denk dat onze voorouders eigenlijk nooit veel zware stenen hoefden te tillen. Ja, misschien een keer in de 25 jaar of zo, als ze weer eens een groot monument moesten bouwen. Maar voor de rest? Voor de rest zaten ze lekker met hun blote kont in het gras elkaar te vlooien. Er was echt niemand in het pre-historie die elke donderdagavond drie uur ging joggen en op vrijdagavond nog een uurtje fitnessen onder het toeziend oog van een mammoet als personal trainer.

We deden het toen rustig aan: soms heel erg hard rennen (om te zorgen dat je kon eten, of zelf niet gegeten werd) en voor de rest liepen we een beetje doelloos rond (zoals zoveel ambtenaren heden ten dagen nog plachten te doen).

Uit onderzoek is zelfs gebleken dat lange wandelingen afgewisseld met korte perioden van intensieve oefeningen erg gezond is.

Kern van dit alles is dus dat je beter tijden van rust kunt afwisselen met tijden van inspanning.

Jawel, dit geldt ook voor stress: het is beter je ergens godsgruwelijk druk over te maken en dan vrolijk overboord te gooien dan je een klein beetje zorgen maken, en dat lang achter elkaar. Langdurige doffe stress is uitermate schadelijk. Probeer dit zo veel mogelijk te vermijden. Vertel daarentegen aan je beste vriend dat je als de dood bent voor Aziatische slangen. Met een beetje geluk vindt je zo’n mooi exemplaar op een avond in je bed. Dat ontbrak nog net in je leven. Die heilzame werking van acute stress.

Pas dus op voor kunstmatig gecreëerde omgevingen die stabiliteit hoog in het vaandel hebben. Alle ingrepen in de (menselijke) natuur om regelmaat te creëren hebben een risico in zich. Het maakt ons kwetsbaar. Antibiotica toedienen wanneer het niet nodig is, landen met gigantische schulden uit de brand helpen, enzovoort, enzovoort. Wanneer je iets kunstmatig belangrijker en groter maakt en niet in een vroeg stadium plat slaat, als het niet in staat blijkt stress te overleven, wordt het alleen maar kwetsbaarder. De menselijke geest vindt het ook duivels interessant om aan alle kwetsbare zaken meer belangrijkheid toe te schrijven.

De economie is daar een mooi voorbeeld van, totdat we gaan realiseren dat geld gewoon een symbolische, door alle partijen onderschreven, illusie is.

(met bijzonder veel dank aan Nassim Nicholas Taleb)

Ik trek de wijde wereld in!

Ja, wat klinkt dat spannend, nietwaar? De wijde wereld intrekken. Maar voor heel veel mensen zal dit altijd onbereikbaar blijven. Stel dat je pleinvrees hebt. Dan kun je echt nergens heen, want je bent constant bang dat je door een plein wordt achtervolgd.

Gelukkig hoef je tegenwoordig helemaal nergens meer naar toe. Je kunt gewoon thuis blijven en toch alles meemaken, en dat allemaal dankzij het internet. Want daar is alles al te vinden. Je begint gewoon www te typen en wie weet waar je terecht komt. Of stond het nu voor: het wereld wijde wachten? Dus je komt er wel, maar wanneer is niet zeker. Dus eigenlijk is het internet net zoals de echte wereld aan het worden: als je met het openbaar vervoer ergens naar toe wilt, is het ook maar afwachten wanneer je waar terecht komt…

Op het internet is alles te vinden en alles te zien. En op het tempo waarop het nu gaat, voorspel ik dat we in de zomer van 2023 het laatste stukje aarde hebben gefotografeerd. Vanuit elke denkbare hoek. Dus waarom nog op vakantie? Je hebt de hele wereld binnen handbereik.

Dan gaat het natuurlijk over locaties, maar zelfs voor het ontmoeten van mensen kun je als volleerd luie-stoel avonturier iedereen ontmoeten en iedereen kan een vriend van je worden.

Ook weer dankzij de wonderen van het internet en dan in het bijzonder Facebook, Twitter en Hyves.

Het is redelijk onnatuurlijk dat iemand 638 vrienden heeft, maar als we lang genoeg doorgaan met deze nonsens dan gaan we het vanzelf voor waar aannemen.

En net zoals een reisbrochure het mooier voorschotelt dan de vakantie uiteindelijk zal blijken te zijn, zo zijn ook onze internetpersoonlijkheden iets anders dan we in werkelijkheid zijn. Want als je jezelf moet beschrijven, dan noem je toch alleen de leuke, mooie, spannende, creatieve, sexy, avontuurlijke, interessante, opmerkelijke, grappige en vooral unieke kenmerken van jezelf?

Dus noem je op Twitter en Facebook uiteraard alleen de leuke dingen waarmee je bezig bent: welk café je gaat bezoeken, wanneer je precies de bioscoop in stapt, welke wijn je neemt in welk hip restaurantje en welk theater je elke maand opzoekt. Want dat zijn de leuke dingen. De vraag die mij oprijst is dan wel: voor wie doe je het eigenlijk? En meteen daarachter gevolgd door de volgende vraag: en over hoeveel niet leuke dingen hoor ik niks? En waarom dan niet?

Waarom hoor ik niks over het aantal keer dat je naar het toilet moet? Dat jullie huwelijk nu toch onderhand echt wel slijtageverschijnselen begint te vertonen? Dat je verbaasd bent dat zelfs de duurste maandverband deze keer toch weer niet dat echte schone, droge en fijne gevoel geeft?

Dat je best wel zenuwachtig was toen het jouw beurt was om iets over jezelf te vertellen tijdens de halfjaarlijkse bijeenkomst voor mannen met erectiestoornissen?

Nee, natuurlijk doe je dat niet. Dit is jouw wereld die jij hebt gecreëerd, dus al dat negatieve (maar helaas o zo alledaagse) gedoe is het vermelden niet waard. Blijkt echter na verloop van tijd dat ook je internetpersoonlijkheid jou steeds minder dat droge en fijne gevoel geeft, dan maak je toch ergens anders weer een nieuw profiel aan? En begint jouw geluk weer van voren af aan. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.

De keerzijde van dit verhaal is wel dat je een kerkhof van lege persoonlijkheden achterlaat. Jij kunt die misschien vergeten zijn, maar ze blijven als polaroids achter. Ze veranderen niet meer en worden nooit meer vergeten. Het internet vergeet niks. Je weet maar nooit hoe iets terug kan komen om je te achtervolgen. Zaken die toen leuk, mooi, spannend, creatief, sexy, avontuurlijk, interessant, opmerkelijk en grappig leken zijn nu net de dingen waarvoor je nu je ogen uit je al te werkelijke kop schaamt.

Jaja, gooi het allemaal maar de wijde wereld in. Een wijde wereld waar niets meer onbereikbaar of onvindbaar is.

Ja, wat klinkt dat spannend, nietwaar? De wijde wereld intrekken. Maar voor heel veel mensen zal dit altijd onbereikbaar blijven. Stel dat je pleinvrees hebt. Dan kun je echt nergens heen, want je bent constant bang dat je door een plein wordt achtervolgd.

Gelukkig hoef je tegenwoordig helemaal nergens meer naar toe. Je kunt gewoon thuis blijven en toch alles meemaken, en dat allemaal dankzij het internet. Want daar is alles al te vinden. Je begint gewoon www te typen en wie weet waar je terecht komt. Of stond het nu voor: het wereld wijde wachten? Dus je komt er wel, maar wanneer is niet zeker. Dus eigenlijk is het internet net zoals de echte wereld aan het worden: als je met het openbaar vervoer ergens naar toe wilt, is het ook maar afwachten wanneer je waar terecht komt…

Op het internet is alles te vinden en alles te zien. En op het tempo waarop het nu gaat, voorspel ik dat we in de zomer van 2023 het laatste stukje aarde hebben gefotografeerd. Vanuit elke denkbare hoek. Dus waarom nog op vakantie? Je hebt de hele wereld binnen handbereik.

Dan gaat het natuurlijk over locaties, maar zelfs voor het ontmoeten van mensen kun je als volleerd luie-stoel avonturier iedereen ontmoeten en iedereen kan een vriend van je worden.

Ook weer dankzij de wonderen van het internet en dan in het bijzonder Facebook, Twitter en Hyves.

Het is redelijk onnatuurlijk dat iemand 638 vrienden heeft, maar als we lang genoeg doorgaan met deze nonsens dan gaan we het vanzelf voor waar aannemen.

En net zoals een reisbrochure het mooier voorschotelt dan de vakantie uiteindelijk zal blijken te zijn, zo zijn ook onze internetpersoonlijkheden iets anders dan we in werkelijkheid zijn. Want als je jezelf moet beschrijven, dan noem je toch alleen de leuke, mooie, spannende, creatieve, sexy, avontuurlijke, interessante, opmerkelijke, grappige en vooral unieke kenmerken van jezelf?

Dus noem je op Twitter en Facebook uiteraard alleen de leuke dingen waarmee je bezig bent: welk café je gaat bezoeken, wanneer je precies de bioscoop in stapt, welke wijn je neemt in welk hip restaurantje en welk theater je elke maand opzoekt. Want dat zijn de leuke dingen. De vraag die mij oprijst is dan wel: voor wie doe je het eigenlijk? En meteen daarachter gevolgd door de volgende vraag: en over hoeveel niet leuke dingen hoor ik niks? En waarom dan niet?

Waarom hoor ik niks over het aantal keer dat je naar het toilet moet? Dat jullie huwelijk nu toch onderhand echt wel slijtageverschijnselen begint te vertonen? Dat je verbaasd bent dat zelfs de duurste maandverband deze keer toch weer niet dat echte schone, droge en fijne gevoel geeft?

Dat je best wel zenuwachtig was toen het jouw beurt was om iets over jezelf te vertellen tijdens de halfjaarlijkse bijeenkomst voor mannen met erectiestoornissen?

Nee, natuurlijk doe je dat niet. Dit is jouw wereld die jij hebt gecreëerd, dus al dat negatieve (maar helaas o zo alledaagse) gedoe is het vermelden niet waard. Blijkt echter na verloop van tijd dat ook je internetpersoonlijkheid jou steeds minder dat droge en fijne gevoel geeft, dan maak je toch ergens anders weer een nieuw profiel aan? En begint jouw geluk weer van voren af aan. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.

De keerzijde van dit verhaal is wel dat je een kerkhof van lege persoonlijkheden achterlaat. Jij kunt die misschien vergeten zijn, maar ze blijven als polaroids achter. Ze veranderen niet meer en worden nooit meer vergeten. Het internet vergeet niks. Je weet maar nooit hoe iets terug kan komen om je te achtervolgen. Zaken die toen leuk, mooi, spannend, creatief, sexy, avontuurlijk, interessant, opmerkelijk en grappig leken zijn nu net de dingen waarvoor je nu je ogen uit je al te werkelijke kop schaamt.

Jaja, gooi het allemaal maar de wijde wereld in. Een wijde wereld waar niets meer onbereikbaar of onvindbaar is.

Aan alles komt een eind

Aan alles komt een eind

Onoverwinnelijk was hij, de mammoet
met zijn krachtige en dodelijke slagtanden
Maar als gevolg van zijn overmoed
rest van hem niets dan biljartballen tijdens driebanden

Wat te denken van Koning Karel de Juiste
Altijd strijden, schelden en constant vechten dat hij moest
met stokken, bijlen en zijn vuisten
Zijn beroemde zwaard is nu ferro-oxide, beter bekend als roest

De machtige en gevreesde beer
teisterde het ganse land
Maar nu vrezen we hem niet meer
hij ligt voor de openhaard als een tapijtje neer

Van de grote Caesar staat een plastic beeld
naast mijn wekker
Waar hij plaats op mijn nachttafeltje deelt
En nee, ik voel me ook niet zo lekker

Aan alles komt een eind

Onoverwinnelijk was hij, de mammoet
met zijn krachtige en dodelijke slagtanden
Maar als gevolg van zijn overmoed
rest van hem niets dan biljartballen tijdens driebanden

Wat te denken van Koning Karel de Juiste
Altijd strijden, schelden en constant vechten dat hij moest
met stokken, bijlen en zijn vuisten
Zijn beroemde zwaard is nu ferro-oxide, beter bekend als roest

De machtige en gevreesde beer
teisterde het ganse land
Maar nu vrezen we hem niet meer
hij ligt voor de openhaard als een tapijtje neer

Van de grote Caesar staat een plastic beeld
naast mijn wekker
Waar hij plaats op mijn nachttafeltje deelt
En nee, ik voel me ook niet zo lekker