Tag Archive for liefde

HERINNERING AAN WAT NOG MOET KOMEN

Toen ik in slaap viel op de tegels
in deze stad, probeer ik jou voor te stellen
jouw handen tegen de mijne,
de kleur dansend in je ogen,
de stenen muren, de hemel van deze stad
Het gewicht van de maan drukt op ons.

Ik probeer terug te gaan naar dat moment,
maar ik kan eigenlijk alleen herinneren
hoe de wereld ooit was.

Ik wou dat ik als mijn zoon kon spreken,
waarbij alles praatbaar is
En de wereld in mijn handjes past
verleden en herinneringen nog nieuw
Dit leven is geen boek
anders had ik je allang dichtgeslagen
En onder mijn jas verstopt

Verloren liefdeLost love

Er zijn veel dingen die men kan verliezen, maar als er iets is waar we er alleen maar meer van krijgen, dan zijn dat illusies. Die worden er alleen maar meer.
Vooral bij het verliezen van je grote liefde; dan vallen vaak de schellen van de ogen en wordt die roze zonnebril ineens een paar tintjes donkerder.
Bij het einde van een relatie wordt er vaak wanhopig gezocht naar de reden van het stukgaan. En daarin hebben we dan twee varianten. Het eerlijke en het lange antwoord. Enkele voorbeelden vaan eerlijke antwoorden zijn: ik hou niet meer van je. Of: ik heb al een ander. Of: je stinkt uit je mond. Of: ik vind je zus leuker.
Eerlijke antwoorden zijn altijd kort. Lange antwoorden kloppen nooit. Dan heb je zelf meestal ook wel door dat men om de hete brij heen aan het draaien is. Voorbeelden van lange antwoorden zijn: het ligt niet aan jou, het ligt aan mij. Ik heb meer tijd voor mezelf nodig.
Of: ik heb het gevoel dat ik in deze relatie niet kan groeien en iets houdt me tegen. Of: Een vriend van me vertelde me dat stelletjes na verloop van tijd erg op elkaar gaan lijken. Daarom heb ik besloten er een punt achter te zetten, want ik wil er niet uitzien zoals jij.

Dan is het over en uit. Maar hoe lang mag men eigenlijk treuren? Staat daar een tijd voor?
Hoe meten we zoiets? Men zegt wel eens dat men ongeveer de helft van de tijd nodig heeft om over een relatie te komen, als die relatie heeft geduurd.
Dat klinkt verdacht als de halfwaardetijd. En die kennen we wel. De halfwaardetijd is de tijd waarin een radioactieve substantie de helft van haar activiteit verliest; dit is dus de tijd waarin de helft van de atomen zijn uiteengevallen.
Klinkt natuurlijk raar. Hoe weten die atomen nu welke 50 procent uiteenvalt en welke 50 procent blijft bestaan? Dat weten ze niet. Het is gewoon een statistisch nummertje, een gemiddelde.
De halfwaardetijd van 50 eurocent is bijvoorbeeld 10 jaar.
Van een relatie kun je ook niet zeggen dat na de helft van de tijd het verdriet voorbij is. Dat zou wel erg mooi zijn dat men kon zeggen: donderdag aanstaande om kwart over drie ben ik er he-le-maal overheen. Zo werkt dat niet. Gemiddelden en statistieken zijn niet zo makkelijk te gebruiken als het over mensen en al helemaal niet als het over individuen gaat.
Zulke getalletjes zeggen alleen iets als je het over starre objecten gaat hebben. Dus atomen, het aantal verkochte sinaasappelen in Spanje, de uitgeschreven bekeuringen in de zomer van 2011 en de meningen van politici.
Kijken we bijvoorbeeld naar de halfwaardetijd van een plastic fles, dan zit die ongeveer op (en de experts weten het zelf ook niet) tussen de 100 en 1000 jaar. Plastic vergaat natuurlijk nooit, omdat er geen organismen zijn die het opeten, maar op de duur is het plastic zo klein geworden dat het verdwenen is. Aluminium blikjes doen het iets beter. Dat verdwijnt sneller in de natuur. Maar de energie die nodig is om aluminium te maken is schrikbarend.
En hoe lang wordt een plastic fles of een aluminium blikje gebruikt? Tien minuten tot een kwartier. Gemiddeld. En dat is maar een getalletje. Maar die tijd is niets vergeleken met de tijd die dit onnodige afval rondzwerft. Lang nadat wij dood zijn en men ons is vergeten.
Op die manier verlies, nee, verspeel je het recht om deze aarde te mogen erven. Hoeveel hou je nog van de aarde als je onnadenkend doorgaat met blindelings consumeren? Wanneer vallen de schellen van onze ogen? Als te donker wordt om nog goed te kunnen zien?

Over relaties, deel 1

Kom. Kom eens gezelig bij me zitten en laat me iets vertellen over datgene wat het overgrote deel van de denkende mensheid bezighoudt: relaties. En wat een spectrum beslaat dit onderwerp. We kunnen het hebben over relaties waar we alleen maar van kunnen dromen, over de relatie die we hebben, de relaties die we hebben gehad en degene die er hopelijk aan zitten te komen.
Maar vandaag, nu, samen met jou wil ik het hebben over relaties die er niet meer zijn. Ze zijn voorbij. Klaar. Beeindigd. Finito. Kaputt.
Hoe het komt dat het tussen jou en je partner niet meer ging, is even niet van belang. Misschien voor een volgende keer, maar waar ik nu even een paar honderd woorden aan wil weiden is hoe jij nu tegen die ander aankijkt.
Ik hoop natuurlijk dat jullie als vrienden uit elkaar zijn gegaan. En dat kan. Echt waar! Knijp in je handjes als het gebeurd is, maak een dankgebedje met je blote knietjes op de koude grond, want dan gaat dit niet over jou. Dan heb je het goed voor elkaar. Chapeau en drink er nog een van mij
Nee. We gaan het hier hebben over de relaties die ietwat minder vrolijk zijn geeindigd en waar de verhoudingen (meestal op zijn zachtst gezegd) nogal bekoeld zijn.
Is dat nu niet raar? Iemand waarvan je hebt gehouden, waar je lieve woordjes tegen hebt gesproken. Die je urenlang in zijn of haar ogen kon kijken. Degene die even jouw centrum van je universum was, is ineens van hun voetstuk gevallen. Weg met het lieve, het charmante, het aardige, het grappige, het mooie, het er-bestaat-er-maar-een-van-jou gevoel. Weg met de liefde.
Is dit ook zo? Is dit alles echt weg, of wil je het niet meer zien? Sterker zelfs: kan je het niet meer zien?
Want wat is in die ander dan veranderd?
Laat ik een (uitgebreid) voorbeeld nemen:
Stel je vliegt ergens op een kilometer of 800 boven Nederland. En degene die jou daar zo hoog heeft gekregen heeft jou de opdracht gegeven de kust van Nederland op te meten. Jij doet wat je gevraagd wordt en met een lineaal en een passer en een goed getraind oog meet jij de hele kust na. Je telt alles op en je weet hoe lang die is.
Fantastisch.
Stel nu eens voor dat ze je daarna in een luchtballon zetten. Met dezelfde opdracht: meet de kust van Nederland. Nou, dat duurt stukken langer, want je ziet ineens veel meer inhammen en kreekjes en variatie in het landschap. Maar jij zet door en de wind staat goed en uiteindelijk heb je dan toch de lengte van de kust van Nederland.
Super.
En dan zetten ze je met je blote voetjes in het zilte zand. En de opdracht is hetzelfde: meet de kust van Nederland op. Nounou, tjongejonge. Dat is me een werk. Tot welk niveau moet je gaan? Elke zandkorrel opmeten, of langs de vloedlijn? En kijk eens hoe grillig die kust is! Maar je houdt vol en na een paar weken heb je dan eindelijk die ^@%$!^* lengte van de kust van Nederland.
Dolletjes.
En dan ga je het vergelijken. En je ziet al meteen dat er niets van klopt. De lengte van de kust van Nederland is drie keer anders (en wordt steeds groter, maar dit terzijde). Hoe kan dit? Je hebt toch goed gemeten. Maar logica dicteert dat de kust niet is veranderd. Het enige wat veranderd is, is de manier waarop jij daar tegen aan keek.
En dan zijn we eindelijk waar ik wil zijn. Die ander is echt niet veranderd. Qua gedrag wel. Maar de essentie van die ander is niet veranderd. Jij kijkt er anders tegen aan. Die ander is nog steeds lief, charmant, aardig, grappig en mooi. En er bestaat nog steeds maar een iemand die precies zo is. Alleen jij ziet het niet meer. En die ander wil het niet meer aan jou laten zien.
Je hebt gehouden en liefgehad en dat gaat nooit meer weg. En het is erg wat er is gebeurd, maar voor het universum, het grote geheel der dingen, was dit maar gewoon een gebeurtenis. En die heeft jou geraakt. Maar wie die ander is (en ook wie jij bent) is onveranderlijk. Ja, wijzer geworden. Weer wat geleerd, maar dat is ook onze plaats in het grotere geheel. Leven en daardoor leren.
Nee, ook ik heb nog wel eens een hekel aan die ander en soms heb ik zin om tegen iemand te schreeuwen. Maar als ik even die knop om kan zetten en me bedenk dat die ander net zo op zoek is naar liefde en geluk en dat op hun eigen manier doen, dan vind ik rust.
Want ik heb van die ander gehouden en ergens, soms erg diep verscholen, zit nog die vonk van liefde. En dat is de vonk die je mens maakt. En dat is wat je moet koesteren.
Hou het positieve vast. Negeer het negatieve, want dat is veel te gemakkelijk te zien.

Kom. Kom eens gezelig bij me zitten en laat me iets vertellen over datgene wat het overgrote deel van de denkende mensheid bezighoudt: relaties. En wat een spectrum beslaat dit onderwerp. We kunnen het hebben over relaties waar we alleen maar van kunnen dromen, over de relatie die we hebben, de relaties die we hebben gehad en degene die er hopelijk aan zitten te komen.
Maar vandaag, nu, samen met jou wil ik het hebben over relaties die er niet meer zijn. Ze zijn voorbij. Klaar. Beeindigd. Finito. Kaputt.
Hoe het komt dat het tussen jou en je partner niet meer ging, is even niet van belang. Misschien voor een volgende keer, maar waar ik nu even een paar honderd woorden aan wil weiden is hoe jij nu tegen die ander aankijkt.
Ik hoop natuurlijk dat jullie als vrienden uit elkaar zijn gegaan. En dat kan. Echt waar! Knijp in je handjes als het gebeurd is, maak een dankgebedje met je blote knietjes op de koude grond, want dan gaat dit niet over jou. Dan heb je het goed voor elkaar. Chapeau en drink er nog een van mij
Nee. We gaan het hier hebben over de relaties die ietwat minder vrolijk zijn geeindigd en waar de verhoudingen (meestal op zijn zachtst gezegd) nogal bekoeld zijn.
Is dat nu niet raar? Iemand waarvan je hebt gehouden, waar je lieve woordjes tegen hebt gesproken. Die je urenlang in zijn of haar ogen kon kijken. Degene die even jouw centrum van je universum was, is ineens van hun voetstuk gevallen. Weg met het lieve, het charmante, het aardige, het grappige, het mooie, het er-bestaat-er-maar-een-van-jou gevoel. Weg met de liefde.
Is dit ook zo? Is dit alles echt weg, of wil je het niet meer zien? Sterker zelfs: kan je het niet meer zien?
Want wat is in die ander dan veranderd?
Laat ik een (uitgebreid) voorbeeld nemen:
Stel je vliegt ergens op een kilometer of 800 boven Nederland. En degene die jou daar zo hoog heeft gekregen heeft jou de opdracht gegeven de kust van Nederland op te meten. Jij doet wat je gevraagd wordt en met een lineaal en een passer en een goed getraind oog meet jij de hele kust na. Je telt alles op en je weet hoe lang die is.
Fantastisch.
Stel nu eens voor dat ze je daarna in een luchtballon zetten. Met dezelfde opdracht: meet de kust van Nederland. Nou, dat duurt stukken langer, want je ziet ineens veel meer inhammen en kreekjes en variatie in het landschap. Maar jij zet door en de wind staat goed en uiteindelijk heb je dan toch de lengte van de kust van Nederland.
Super.
En dan zetten ze je met je blote voetjes in het zilte zand. En de opdracht is hetzelfde: meet de kust van Nederland op. Nounou, tjongejonge. Dat is me een werk. Tot welk niveau moet je gaan? Elke zandkorrel opmeten, of langs de vloedlijn? En kijk eens hoe grillig die kust is! Maar je houdt vol en na een paar weken heb je dan eindelijk die ^@%$!^* lengte van de kust van Nederland.
Dolletjes.
En dan ga je het vergelijken. En je ziet al meteen dat er niets van klopt. De lengte van de kust van Nederland is drie keer anders (en wordt steeds groter, maar dit terzijde). Hoe kan dit? Je hebt toch goed gemeten. Maar logica dicteert dat de kust niet is veranderd. Het enige wat veranderd is, is de manier waarop jij daar tegen aan keek.
En dan zijn we eindelijk waar ik wil zijn. Die ander is echt niet veranderd. Qua gedrag wel. Maar de essentie van die ander is niet veranderd. Jij kijkt er anders tegen aan. Die ander is nog steeds lief, charmant, aardig, grappig en mooi. En er bestaat nog steeds maar een iemand die precies zo is. Alleen jij ziet het niet meer. En die ander wil het niet meer aan jou laten zien.
Je hebt gehouden en liefgehad en dat gaat nooit meer weg. En het is erg wat er is gebeurd, maar voor het universum, het grote geheel der dingen, was dit maar gewoon een gebeurtenis. En die heeft jou geraakt. Maar wie die ander is (en ook wie jij bent) is onveranderlijk. Ja, wijzer geworden. Weer wat geleerd, maar dat is ook onze plaats in het grotere geheel. Leven en daardoor leren.
Nee, ook ik heb nog wel eens een hekel aan die ander en soms heb ik zin om tegen iemand te schreeuwen. Maar als ik even die knop om kan zetten en me bedenk dat die ander net zo op zoek is naar liefde en geluk en dat op hun eigen manier doen, dan vind ik rust.
Want ik heb van die ander gehouden en ergens, soms erg diep verscholen, zit nog die vonk van liefde. En dat is de vonk die je mens maakt. En dat is wat je moet koesteren.
Hou het positieve vast. Negeer het negatieve, want dat is veel te gemakkelijk te zien.