Tag Archive for positief

HERINNERING AAN WAT NOG MOET KOMEN

Toen ik in slaap viel op de tegels
in deze stad, probeer ik jou voor te stellen
jouw handen tegen de mijne,
de kleur dansend in je ogen,
de stenen muren, de hemel van deze stad
Het gewicht van de maan drukt op ons.

Ik probeer terug te gaan naar dat moment,
maar ik kan eigenlijk alleen herinneren
hoe de wereld ooit was.

Ik wou dat ik als mijn zoon kon spreken,
waarbij alles praatbaar is
En de wereld in mijn handjes past
verleden en herinneringen nog nieuw
Dit leven is geen boek
anders had ik je allang dichtgeslagen
En onder mijn jas verstopt

Over diëten, langzaam naar je werk lopen en het nut van stress op zondagochtend

Je kunt het zo gek niet noemen, of we hebben het in overvloed: eten, vrije tijd, elektronische snufjes, stress en social media (waarbij het een onvermijdelijk voortvloeit uit het ander).

Eigenlijk is het helemaal niet zo gezond om alleen maar overvloed te hebben. Daar zijn we helemaal niet op gebouwd. Niet geestelijk, maar ook niet lichamelijk.

Neem nu het menselijk lichaam. Omdat wij toch redelijk aan de top van de voedselketen staan (alleen bankiers en grootaandeelhouders staan nog boven ons) is het onvermijdelijk dat er perioden van schaarste en perioden van overvloed zijn. Deze wisselen elkaar af. De ene keer zijn er te weinig prooidieren en de andere keer (voor de vegetariërs) is de oogst mislukt. We zijn er dus, evolutionair, op gebouwd dat we met overvloed en met honger te maken hebben.

En toch hameren alle diëtisten, doktoren en fitnessfreaks erop dat je regelmatig moet eten en dat minstens drie keer per dag. Raar, want is dat ooit wel eens onderzocht of dit echt zo gezond is?

Waarom niet gewoon perioden van vasten afwisselen met gigantische schranspartijen?

En nu ik het toch daarover heb: wat is er dan zo goed aan regelmatig sporten?

Ik denk dat onze voorouders eigenlijk nooit veel zware stenen hoefden te tillen. Ja, misschien een keer in de 25 jaar of zo, als ze weer eens een groot monument moesten bouwen. Maar voor de rest? Voor de rest zaten ze lekker met hun blote kont in het gras elkaar te vlooien. Er was echt niemand in het pre-historie die elke donderdagavond drie uur ging joggen en op vrijdagavond nog een uurtje fitnessen onder het toeziend oog van een mammoet als personal trainer.

We deden het toen rustig aan: soms heel erg hard rennen (om te zorgen dat je kon eten, of zelf niet gegeten werd) en voor de rest liepen we een beetje doelloos rond (zoals zoveel ambtenaren heden ten dagen nog plachten te doen).

Uit onderzoek is zelfs gebleken dat lange wandelingen afgewisseld met korte perioden van intensieve oefeningen erg gezond is.

Kern van dit alles is dus dat je beter tijden van rust kunt afwisselen met tijden van inspanning.

Jawel, dit geldt ook voor stress: het is beter je ergens godsgruwelijk druk over te maken en dan vrolijk overboord te gooien dan je een klein beetje zorgen maken, en dat lang achter elkaar. Langdurige doffe stress is uitermate schadelijk. Probeer dit zo veel mogelijk te vermijden. Vertel daarentegen aan je beste vriend dat je als de dood bent voor Aziatische slangen. Met een beetje geluk vindt je zo’n mooi exemplaar op een avond in je bed. Dat ontbrak nog net in je leven. Die heilzame werking van acute stress.

Pas dus op voor kunstmatig gecreëerde omgevingen die stabiliteit hoog in het vaandel hebben. Alle ingrepen in de (menselijke) natuur om regelmaat te creëren hebben een risico in zich. Het maakt ons kwetsbaar. Antibiotica toedienen wanneer het niet nodig is, landen met gigantische schulden uit de brand helpen, enzovoort, enzovoort. Wanneer je iets kunstmatig belangrijker en groter maakt en niet in een vroeg stadium plat slaat, als het niet in staat blijkt stress te overleven, wordt het alleen maar kwetsbaarder. De menselijke geest vindt het ook duivels interessant om aan alle kwetsbare zaken meer belangrijkheid toe te schrijven.

De economie is daar een mooi voorbeeld van, totdat we gaan realiseren dat geld gewoon een symbolische, door alle partijen onderschreven, illusie is.

(met bijzonder veel dank aan Nassim Nicholas Taleb)

Je kunt het zo gek niet noemen, of we hebben het in overvloed: eten, vrije tijd, elektronische snufjes, stress en social media (waarbij het een onvermijdelijk voortvloeit uit het ander).

Eigenlijk is het helemaal niet zo gezond om alleen maar overvloed te hebben. Daar zijn we helemaal niet op gebouwd. Niet geestelijk, maar ook niet lichamelijk.

Neem nu het menselijk lichaam. Omdat wij toch redelijk aan de top van de voedselketen staan (alleen bankiers en grootaandeelhouders staan nog boven ons) is het onvermijdelijk dat er perioden van schaarste en perioden van overvloed zijn. Deze wisselen elkaar af. De ene keer zijn er te weinig prooidieren en de andere keer (voor de vegetariërs) is de oogst mislukt. We zijn er dus, evolutionair, op gebouwd dat we met overvloed en met honger te maken hebben.

En toch hameren alle diëtisten, doktoren en fitnessfreaks erop dat je regelmatig moet eten en dat minstens drie keer per dag. Raar, want is dat ooit wel eens onderzocht of dit echt zo gezond is?

Waarom niet gewoon perioden van vasten afwisselen met gigantische schranspartijen?

En nu ik het toch daarover heb: wat is er dan zo goed aan regelmatig sporten?

Ik denk dat onze voorouders eigenlijk nooit veel zware stenen hoefden te tillen. Ja, misschien een keer in de 25 jaar of zo, als ze weer eens een groot monument moesten bouwen. Maar voor de rest? Voor de rest zaten ze lekker met hun blote kont in het gras elkaar te vlooien. Er was echt niemand in het pre-historie die elke donderdagavond drie uur ging joggen en op vrijdagavond nog een uurtje fitnessen onder het toeziend oog van een mammoet als personal trainer.

We deden het toen rustig aan: soms heel erg hard rennen (om te zorgen dat je kon eten, of zelf niet gegeten werd) en voor de rest liepen we een beetje doelloos rond (zoals zoveel ambtenaren heden ten dagen nog plachten te doen).

Uit onderzoek is zelfs gebleken dat lange wandelingen afgewisseld met korte perioden van intensieve oefeningen erg gezond is.

Kern van dit alles is dus dat je beter tijden van rust kunt afwisselen met tijden van inspanning.

Jawel, dit geldt ook voor stress: het is beter je ergens godsgruwelijk druk over te maken en dan vrolijk overboord te gooien dan je een klein beetje zorgen maken, en dat lang achter elkaar. Langdurige doffe stress is uitermate schadelijk. Probeer dit zo veel mogelijk te vermijden. Vertel daarentegen aan je beste vriend dat je als de dood bent voor Aziatische slangen. Met een beetje geluk vindt je zo’n mooi exemplaar op een avond in je bed. Dat ontbrak nog net in je leven. Die heilzame werking van acute stress.

Pas dus op voor kunstmatig gecreëerde omgevingen die stabiliteit hoog in het vaandel hebben. Alle ingrepen in de (menselijke) natuur om regelmaat te creëren hebben een risico in zich. Het maakt ons kwetsbaar. Antibiotica toedienen wanneer het niet nodig is, landen met gigantische schulden uit de brand helpen, enzovoort, enzovoort. Wanneer je iets kunstmatig belangrijker en groter maakt en niet in een vroeg stadium plat slaat, als het niet in staat blijkt stress te overleven, wordt het alleen maar kwetsbaarder. De menselijke geest vindt het ook duivels interessant om aan alle kwetsbare zaken meer belangrijkheid toe te schrijven.

De economie is daar een mooi voorbeeld van, totdat we gaan realiseren dat geld gewoon een symbolische, door alle partijen onderschreven, illusie is.

(met bijzonder veel dank aan Nassim Nicholas Taleb)

Over dromen

Als we het over dromen hebben, dan moeten we goed beseffen dat er twee verschillende soorten dromen bestaan die we niet door elkaar moeten halen. Ten eerste hebben we de slaapdromen. Dat zijn de dromen die we hebben als we gewoon slapen. En aan de andere kant (en net zo belangrijk) hebben we de wensdromen. De dingen waar we naar toe leven, de dingen waar we op hopen.
De slaapdromen zijn die dromen die we gerust kunnen vergeten en dat doen we dan ook. Hoe vaak komt het wel niet voor dat je weet dat je gedroomd hebt maar niet meer weet waar het over ging?
Wensdromen vergeet je niet zo gauw. Ze komen misschien niet uit en ze kunnen ergens ver weg in je achterhoofd leven, maar vergeten doen we ze nooit. Ik durf te wedden dat iedereen nog weet wat hij vroeger wilde worden toen hij nog klein was. Wensdromen komen en gaan, maar vergeten doen we ze niet.
Het is daarom ook belangrijk dat we slaapdromen en wensdromen niet door elkaar halen. Het zou van de zotte zijn als bijvoorbeeld Martin Luther King had geroepen: “Ik had een droom… maar, euh, ik ben hem weer vergeten. Ik weet het niet meer. Ga maar naar huis. Dit wordt niks.”
Belangrijk is dat je je dromen achterna blijft gaan. Doe je dat niet dan leef je je leven in stille, wanhoop. Het is niet voor niets dat als je het woord ‘droom’ omdraait er dan ‘moord’ staat. Het niet geloven in je dromen is moord. Geestelijke moord. Op jezelf. Blijf hopen. Blijf dromen, hoe raar je droom ook is. Het is moeilijk te zeggen wat onmogelijk is, want de droom van gisteren is de hoop voor vandaag en de realiteit van morgen.
En geloof niet in de mensen om je heen die je dromen kleiner willen maken of zeggen dat het allemaal niet kan. Word eens volwassen en stop met dromen wordt er dan gezegd. Welnu, ik ben door de loop der jaren maar erg weinig volwassen mensen tegengekomen. Saaie mensen, daarentegen, kom ik volop tegen.
Die denken vanuit hun eigen kleinburgerlijke, bekrompen kader en van daaruit oordelen ze over degenen die nog wel durven te dromen. Is het niet beter om prachtige dingen te wensen en hoop te hebben voor de toekomst, ook al wordt dat verhinderd door tegenslag? Liever leven met tegenslag en toch hoop houden dan op te gaan in de gelederen van die ‘volwassenen’ die niet veel vreugde, maar ook niet veel pijn beleven omdat ze leven in die grijze schemerzone die noch verlies noch overwinning kent. Daar wordt een mens niet vrolijker van. Frustratie is dan het logisch gevolg en het beste wat een gefrustreerd mens kan doen is lekker thuis blijven en zijn mond houden. Helaas doen velen het tegenovergestelde en gaan de straat op om erover te praten. Vaak zien we deze personen dan terug in de lokale politiek.
Politici gebruiken ook de oudste truuk ter wereld om wijs over te komen. Die truuk bestaat eruit om gewoon iets stoms te verzinnen en het vervolgens niet te zeggen…
Misschien klinkt dit een beetje raar, maar over lokale politiek hoeft men eigenlijk geen grapjes te maken. Alles wat men hoeft te doen is rustig observeren en dan de feiten rapporteren. Dat is al erg genoeg. Maar goed, ik dwaal af…
Als een beetje dromen erg is, dan is de oplossing niet om minder te dromen, maar meer, zodat je altijd durft te blijven dromen. Je kunt een mede-dromer erg snel herkennen door te vertellen over jouw wensen, je passies en hoop voor de toekomst. De bekrompene zal antwoorden “Waarom?” en degene die zelf durft te dromen zal antwoorden met “Leuk. Moet je doen!”. En als iemand dan iets heeft bereikt, feliciteer hem daarmee. Dan maak je twee mensen gelukkig.
Een wijs man heeft ooit gezegd dat het niet erg is dat je luchtkastelen bouwt. Hou die dromen vast. Luchtkastelen zijn dingen waar we naar streven. Hou ze in de lucht. En vervolgens moet je er fundamenten onder gaan bouwen.
Comfort, luxe en materiele zaken zijn niet de belangrijkste zaken in het leven. Alles wat je nodig hebt is iets om enthousiast over te zijn.
Je kunt slapend door het leven gaan, of dromend. Al met al bekeken kies ik graag voor het laatste.

Als we het over dromen hebben, dan moeten we goed beseffen dat er twee verschillende soorten dromen bestaan die we niet door elkaar moeten halen. Ten eerste hebben we de slaapdromen. Dat zijn de dromen die we hebben als we gewoon slapen. En aan de andere kant (en net zo belangrijk) hebben we de wensdromen. De dingen waar we naar toe leven, de dingen waar we op hopen.
De slaapdromen zijn die dromen die we gerust kunnen vergeten en dat doen we dan ook. Hoe vaak komt het wel niet voor dat je weet dat je gedroomd hebt maar niet meer weet waar het over ging?
Wensdromen vergeet je niet zo gauw. Ze komen misschien niet uit en ze kunnen ergens ver weg in je achterhoofd leven, maar vergeten doen we ze nooit. Ik durf te wedden dat iedereen nog weet wat hij vroeger wilde worden toen hij nog klein was. Wensdromen komen en gaan, maar vergeten doen we ze niet.
Het is daarom ook belangrijk dat we slaapdromen en wensdromen niet door elkaar halen. Het zou van de zotte zijn als bijvoorbeeld Martin Luther King had geroepen: “Ik had een droom… maar, euh, ik ben hem weer vergeten. Ik weet het niet meer. Ga maar naar huis. Dit wordt niks.”
Belangrijk is dat je je dromen achterna blijft gaan. Doe je dat niet dan leef je je leven in stille, wanhoop. Het is niet voor niets dat als je het woord ‘droom’ omdraait er dan ‘moord’ staat. Het niet geloven in je dromen is moord. Geestelijke moord. Op jezelf. Blijf hopen. Blijf dromen, hoe raar je droom ook is. Het is moeilijk te zeggen wat onmogelijk is, want de droom van gisteren is de hoop voor vandaag en de realiteit van morgen.
En geloof niet in de mensen om je heen die je dromen kleiner willen maken of zeggen dat het allemaal niet kan. Word eens volwassen en stop met dromen wordt er dan gezegd. Welnu, ik ben door de loop der jaren maar erg weinig volwassen mensen tegengekomen. Saaie mensen, daarentegen, kom ik volop tegen.
Die denken vanuit hun eigen kleinburgerlijke, bekrompen kader en van daaruit oordelen ze over degenen die nog wel durven te dromen. Is het niet beter om prachtige dingen te wensen en hoop te hebben voor de toekomst, ook al wordt dat verhinderd door tegenslag? Liever leven met tegenslag en toch hoop houden dan op te gaan in de gelederen van die ‘volwassenen’ die niet veel vreugde, maar ook niet veel pijn beleven omdat ze leven in die grijze schemerzone die noch verlies noch overwinning kent. Daar wordt een mens niet vrolijker van. Frustratie is dan het logisch gevolg en het beste wat een gefrustreerd mens kan doen is lekker thuis blijven en zijn mond houden. Helaas doen velen het tegenovergestelde en gaan de straat op om erover te praten. Vaak zien we deze personen dan terug in de lokale politiek.
Politici gebruiken ook de oudste truuk ter wereld om wijs over te komen. Die truuk bestaat eruit om gewoon iets stoms te verzinnen en het vervolgens niet te zeggen…
Misschien klinkt dit een beetje raar, maar over lokale politiek hoeft men eigenlijk geen grapjes te maken. Alles wat men hoeft te doen is rustig observeren en dan de feiten rapporteren. Dat is al erg genoeg. Maar goed, ik dwaal af…
Als een beetje dromen erg is, dan is de oplossing niet om minder te dromen, maar meer, zodat je altijd durft te blijven dromen. Je kunt een mede-dromer erg snel herkennen door te vertellen over jouw wensen, je passies en hoop voor de toekomst. De bekrompene zal antwoorden “Waarom?” en degene die zelf durft te dromen zal antwoorden met “Leuk. Moet je doen!”. En als iemand dan iets heeft bereikt, feliciteer hem daarmee. Dan maak je twee mensen gelukkig.
Een wijs man heeft ooit gezegd dat het niet erg is dat je luchtkastelen bouwt. Hou die dromen vast. Luchtkastelen zijn dingen waar we naar streven. Hou ze in de lucht. En vervolgens moet je er fundamenten onder gaan bouwen.
Comfort, luxe en materiele zaken zijn niet de belangrijkste zaken in het leven. Alles wat je nodig hebt is iets om enthousiast over te zijn.
Je kunt slapend door het leven gaan, of dromend. Al met al bekeken kies ik graag voor het laatste.