Tag Archive for religie

Waar is het allemaal mee begonnen?

Er is niks zo mooi om het nieuwe jaar te beginnen, dan met een flinke discussie.
Maar ja, welke moet je nemen? Want het is erg gemakkelijk om mensen op de kast te krijgen, en dat doe ik dan ook graag en veel, maar dan wel goed onderbouwd.
En ik pak meteen een discussie op die al eeuwen aan de gang is, een waar voor- en tegenstanders elkaar vurig voor in de haren gaan zitten. Ik durf het zelfs zo te stellen dat er gewonden zijn gevallen tijdens de bikkelharde debatten over dit punt. Neenee, dit onderwerp is niet voor tere zieltjes, beste lezertjes. Want als we het over een nieuw begin hebben dan is er niets wat zo de verbeelding tart dan de oeroude vraag: wanneer begint nu eigenlijk het leven?
Aan de ene kant heb je diegenen die roepen dat het leven begint bij de conceptie. Dat is de ware start van het leven.
En aan de andere kant heb je dan de mensen die beweren dat het leven pas begint na je veertigste.
Wie heeft er dan gelijk? Makkelijke vraag, moeilijk antwoord.
Raar maar waar is het juist het Vaticaan dat beweert dat het leven na je veertigste begint. Logisch ook van die jurken, want als je 70 bent en je leven begint pas bij 40, dan ben je eigenlijk net 30. Slim bekeken dus.
Degenen die beweren dat het leven begint bij de conceptie zitten eigenlijk de hele dag alleen maar aan sex te denken, en zijn dus, per definitie, viespeuken.
Voor het beste overzicht zouden we nog een stapje terug moeten doen en het wat grootser en wellicht wetenschappelijker bekijken.
Want waar is het nu allemaal mee begonnen? Velen geloven dat het leven, het universum en de rest is begonnen met de Big Bang. Anderen geloven weer dat het met een sisser zal aflopen.
Ik vermoed dat het daar ergens tussenin zit. Vergelijk het maar met bijvoorbeeld een feestje, een nieuw kabinet, of een radio-programma: het begint meestal veelbelovend, maar uiteindelijk zakt het als een verkeerd gebakken soufflé in elkaar. Alle mooie beloften ten spijt.
En tussen dat begin en dat einde zit dan het hoofdstukje dat we ‘leven’ noemen. Tja, en hoe is dat daar terecht gekomen? Ook daar kunnen we erg veel verhitte discussies over gaan houden.
Want daar hebben we weer twee kanten: aan de ene kant de evolutietheorie. Het Vaticaan bijvoorbeeld is het daar helemaal niet mee eens. Toegegeven, ze hebben ook wel een aantal goede argumenten. Want het proces van evolutie, waarbij eencelligen zich langzaam hebben gevormd tot immens complexe soorten en levensvormen, is ook precies hetzelfde proces dat die collega van jou heeft gevormd die tijdens de lunch altijd gigantisch zit te smakken. Dus miljoenen jaren van evolutie hebben iemand gevormd die in zijn hele leven hoogstens 3 keer een broek heeft gekocht die ook echt paste? Kortom, de processen die fantastische dieren zo divers als de octopus, de mier en de olifant hebben gemaakt hebben ons ook mannen gegeven die nog niet eens zelf een overhemd kunnen strijken, of vrouwen die kunnen fileparkeren zonder bijbehorende lichte blikschade?
De soepjurken uit het Vaticaan hebben al heel lang de loftrompet geblazen over het Scheppingsverhaal. Zelf voelen ze langzamerhand op hun pauselijke slippers ook wel aan dat ze daar niet lang meer mee weg kunnen komen. Dus de PR gooit het dan over een andere boeg en komt aan met ongeveer hetzelfde principe, maar dan met een pseudo-wetenschappelijk sausje: Intelligent Design. In goed nederlands: intelligent ontwerp. Hier gaat men uit van het feit (en ik gebruik het woord ‘feit’ nu in zijn meest losse vorm) dat het leven, het universum en de rest het werk is van een intelligente ‘ontwerper’. Een erg creatieve denktank beweert dan vervolgens dat die ontwerper niemand minder is dan onze christelijke God.
Vreemde conclusie, want als er een soort opperwezen achter ons ontstaan zou zitten, waarom dan perse onze eigen, vertrouwde God? Waarom niet, om maar een dwarsstraat te noemen, een achtarmig spaghetti-monster? Gloria, in excelsis pasta.
Maar wat bedoel ik nu precies te zeggen? Waar draait het kortom om? Je kan niet vroeg genoeg met de conclusie beginnen, lijkt mij. En daar werk ik nu voorzichtig naar toe.
Met elke discussie hebben we voor- en tegenstanders. Wie er gelijk heeft, hangt vaak af van de gebruikte argumenten, feiten, waarheden en soms wint degene die het het mooist kan verwoorden.
Maar het begin, of zelfs het nut van het leven, het universum en de rest is een discussie die niet gewonnen kan worden omdat de stellingen hierover niet bewezen, maar ook niet weerlegd kunnen worden.
Als voorbeeld wil ik hier graag de beroemde theepot aanhalen.
Stel: ik beweer dat er een porseleinen theepot ergens tussen Mars en de Aarde in cirkelt, in een mooie elliptische baan. Niemand zou die stelling kunnen weerleggen als ik erbij vertel dat die theepot zo klein is dat die door geen enkele telescoop gezien kan worden. Ik zou dan kunnen zeggen dat, omdat mijn bewering niet weerlegd kan worden, hij best wel waar zou kunnen zijn.
Een theepot, God, een achtarmig spaghetti-monster, klimaatsverandering, de kerstman, kredietcrisis.
Bestaat dat allemaal werkelijk of niet?
Het grappige is dat als je niet kunt bewijzen dat iets niet bestaat, dat dat geen reden is om te geloven dat het wel bestaat. Twee keer ‘nee’ maakt nog geen ‘ja’.
Sterker zelfs, als het enige ‘bewijs’ van het bestaan van iets is dat er geen bewijs is dat het niet bestaat, dan kunnen we zeggen dat het geloven in dat iets, irrationeel is.
En daarmee heb ik meteen bewezen dat ook dit weer met een sisser afloopt. Dit praatje begon zo leuk, en nu is er geen touw meer aan vast te knopen. In plaats van een nieuwe begin, lijkt mij een fris einde meer op zijn plaats.

Er is niks zo mooi om het nieuwe jaar te beginnen, dan met een flinke discussie.
Maar ja, welke moet je nemen? Want het is erg gemakkelijk om mensen op de kast te krijgen, en dat doe ik dan ook graag en veel, maar dan wel goed onderbouwd.
En ik pak meteen een discussie op die al eeuwen aan de gang is, een waar voor- en tegenstanders elkaar vurig voor in de haren gaan zitten. Ik durf het zelfs zo te stellen dat er gewonden zijn gevallen tijdens de bikkelharde debatten over dit punt. Neenee, dit onderwerp is niet voor tere zieltjes, beste lezertjes. Want als we het over een nieuw begin hebben dan is er niets wat zo de verbeelding tart dan de oeroude vraag: wanneer begint nu eigenlijk het leven?
Aan de ene kant heb je diegenen die roepen dat het leven begint bij de conceptie. Dat is de ware start van het leven.
En aan de andere kant heb je dan de mensen die beweren dat het leven pas begint na je veertigste.
Wie heeft er dan gelijk? Makkelijke vraag, moeilijk antwoord.
Raar maar waar is het juist het Vaticaan dat beweert dat het leven na je veertigste begint. Logisch ook van die jurken, want als je 70 bent en je leven begint pas bij 40, dan ben je eigenlijk net 30. Slim bekeken dus.
Degenen die beweren dat het leven begint bij de conceptie zitten eigenlijk de hele dag alleen maar aan sex te denken, en zijn dus, per definitie, viespeuken.
Voor het beste overzicht zouden we nog een stapje terug moeten doen en het wat grootser en wellicht wetenschappelijker bekijken.
Want waar is het nu allemaal mee begonnen? Velen geloven dat het leven, het universum en de rest is begonnen met de Big Bang. Anderen geloven weer dat het met een sisser zal aflopen.
Ik vermoed dat het daar ergens tussenin zit. Vergelijk het maar met bijvoorbeeld een feestje, een nieuw kabinet, of een radio-programma: het begint meestal veelbelovend, maar uiteindelijk zakt het als een verkeerd gebakken soufflé in elkaar. Alle mooie beloften ten spijt.
En tussen dat begin en dat einde zit dan het hoofdstukje dat we ‘leven’ noemen. Tja, en hoe is dat daar terecht gekomen? Ook daar kunnen we erg veel verhitte discussies over gaan houden.
Want daar hebben we weer twee kanten: aan de ene kant de evolutietheorie. Het Vaticaan bijvoorbeeld is het daar helemaal niet mee eens. Toegegeven, ze hebben ook wel een aantal goede argumenten. Want het proces van evolutie, waarbij eencelligen zich langzaam hebben gevormd tot immens complexe soorten en levensvormen, is ook precies hetzelfde proces dat die collega van jou heeft gevormd die tijdens de lunch altijd gigantisch zit te smakken. Dus miljoenen jaren van evolutie hebben iemand gevormd die in zijn hele leven hoogstens 3 keer een broek heeft gekocht die ook echt paste? Kortom, de processen die fantastische dieren zo divers als de octopus, de mier en de olifant hebben gemaakt hebben ons ook mannen gegeven die nog niet eens zelf een overhemd kunnen strijken, of vrouwen die kunnen fileparkeren zonder bijbehorende lichte blikschade?
De soepjurken uit het Vaticaan hebben al heel lang de loftrompet geblazen over het Scheppingsverhaal. Zelf voelen ze langzamerhand op hun pauselijke slippers ook wel aan dat ze daar niet lang meer mee weg kunnen komen. Dus de PR gooit het dan over een andere boeg en komt aan met ongeveer hetzelfde principe, maar dan met een pseudo-wetenschappelijk sausje: Intelligent Design. In goed nederlands: intelligent ontwerp. Hier gaat men uit van het feit (en ik gebruik het woord ‘feit’ nu in zijn meest losse vorm) dat het leven, het universum en de rest het werk is van een intelligente ‘ontwerper’. Een erg creatieve denktank beweert dan vervolgens dat die ontwerper niemand minder is dan onze christelijke God.
Vreemde conclusie, want als er een soort opperwezen achter ons ontstaan zou zitten, waarom dan perse onze eigen, vertrouwde God? Waarom niet, om maar een dwarsstraat te noemen, een achtarmig spaghetti-monster? Gloria, in excelsis pasta.
Maar wat bedoel ik nu precies te zeggen? Waar draait het kortom om? Je kan niet vroeg genoeg met de conclusie beginnen, lijkt mij. En daar werk ik nu voorzichtig naar toe.
Met elke discussie hebben we voor- en tegenstanders. Wie er gelijk heeft, hangt vaak af van de gebruikte argumenten, feiten, waarheden en soms wint degene die het het mooist kan verwoorden.
Maar het begin, of zelfs het nut van het leven, het universum en de rest is een discussie die niet gewonnen kan worden omdat de stellingen hierover niet bewezen, maar ook niet weerlegd kunnen worden.
Als voorbeeld wil ik hier graag de beroemde theepot aanhalen.
Stel: ik beweer dat er een porseleinen theepot ergens tussen Mars en de Aarde in cirkelt, in een mooie elliptische baan. Niemand zou die stelling kunnen weerleggen als ik erbij vertel dat die theepot zo klein is dat die door geen enkele telescoop gezien kan worden. Ik zou dan kunnen zeggen dat, omdat mijn bewering niet weerlegd kan worden, hij best wel waar zou kunnen zijn.
Een theepot, God, een achtarmig spaghetti-monster, klimaatsverandering, de kerstman, kredietcrisis.
Bestaat dat allemaal werkelijk of niet?
Het grappige is dat als je niet kunt bewijzen dat iets niet bestaat, dat dat geen reden is om te geloven dat het wel bestaat. Twee keer ‘nee’ maakt nog geen ‘ja’.
Sterker zelfs, als het enige ‘bewijs’ van het bestaan van iets is dat er geen bewijs is dat het niet bestaat, dan kunnen we zeggen dat het geloven in dat iets, irrationeel is.
En daarmee heb ik meteen bewezen dat ook dit weer met een sisser afloopt. Dit praatje begon zo leuk, en nu is er geen touw meer aan vast te knopen. In plaats van een nieuwe begin, lijkt mij een fris einde meer op zijn plaats.