Vriendschap

Vriendschap

Het thema van dit bericht is vriendschap. En dat is een mooi thema. En we zijn allemaal blij dat we vrienden hebben. Een vriend is iemand die ons door en door kent, en ondanks dat ons toch nog mag.
Maar is het wel goed om vrienden te hebben? Zijn vijanden niet een stuk gemakkelijker en overzichtelijker?
Ik bedoel, als een vriend je een streek levert dan verwacht je dat niet en je bent –terecht- erg van streek. Maar als een vijand zoiets doet, wat denk je dan? Je haalt je schouders op, want van vijanden kun je zulke dingen verwachten.
Maar je kunt er ook je voordeel mee doen: als je ruzie, of onenigheid, een meningsverschil of wat dan ook hebt gehad met een vriend, dan bedek je daarna alles weer met de mantel der liefde en vergeeft elkaar. Daar zijn vrienden voor, en die verwachten ook niet anders.
Nee, je moet juist je vijanden vergeven. Die verwachten dat niet en worden dan ook behoorlijk chagrijnig. Mooi toch?
Toch heb je altijd maar een iemand nodig om een ruzie te beginnen. Het heeft niet veel zin als de schapen het er allemaal wel er over eens zijn dat ze vegetarier blijven, maar de wolf zegt vervolgens: noouuuu, ik dacht het niet…
Want dat is ook raar aan vriendschap: als het met een goede vriend slecht gaat, dan ben je er voor hem en je kunt met hem meeleven. Maar als het goed met hem gaat? Beter dan met jezelf? Dan moet je sterk zijn om een ander zijn succes te gunnen.
Ach ja, vrienden komen en gaan, maar vijanden worden er steeds meer. Volgens de Bijbel moeten we van onze vijanden houden als van onze vrienden. Kan best wel kloppen, want vaak zijn het dezelfde personen.
Vijanden kunnen je kwetsen, en dat ben je ook van ze gewend. Gelukkig kennen ze je niet goed genoeg om je echt te raken. Goede vrienden daarentegen kennen je van haver tot gort. En ze kunnen in een ogenblik precies vertellen wat er met je aan de hand is. Okay, nadat ze het hebben gezegd lijken ze voorlopig misschien even niet meer op goede vrienden…
Overigens moet je zo iemand dan niet verwarren met een saai persoon. Een saai persoon is iemand, als je vraagt waar hij aan denkt, hij het nog gaat vertellen ook!
En meestal getuigd dat wat gezegd wordt dan ook niet echt van een hoog intellectueel niveau. In je eentje kun je dan nog wel eens domme dingen uitkramen, maar om echt als een bona fide idioot over te komen, dan moet je gewoon op je vrienden kunnen rekenen.
Is het wel eens opgevallen dat alleen een echte vriend zal zeggen dat je iets op je gezicht hebt zitten, of dat je gulp openstaat of dat er een snottebel ergens aan hangt? Uiteindelijk komt het op een ding neer. Het maakt niet uit wat iemand is.Vriend, vijand of onverschillig. Het gaat erom wat je zelf bent. Wees altijd jezelf, en zeg wat je voelt. Zeg altijd eerlijk wat je denkt.
Want degenen die het niet leuk vinden om het te horen doen er niet toe. En degenen die er wel toe doen, vinden het niet erg om te horen.

Vriendschap

Het thema van dit bericht is vriendschap. En dat is een mooi thema. En we zijn allemaal blij dat we vrienden hebben. Een vriend is iemand die ons door en door kent, en ondanks dat ons toch nog mag.
Maar is het wel goed om vrienden te hebben? Zijn vijanden niet een stuk gemakkelijker en overzichtelijker?
Ik bedoel, als een vriend je een streek levert dan verwacht je dat niet en je bent –terecht- erg van streek. Maar als een vijand zoiets doet, wat denk je dan? Je haalt je schouders op, want van vijanden kun je zulke dingen verwachten.
Maar je kunt er ook je voordeel mee doen: als je ruzie, of onenigheid, een meningsverschil of wat dan ook hebt gehad met een vriend, dan bedek je daarna alles weer met de mantel der liefde en vergeeft elkaar. Daar zijn vrienden voor, en die verwachten ook niet anders.
Nee, je moet juist je vijanden vergeven. Die verwachten dat niet en worden dan ook behoorlijk chagrijnig. Mooi toch?
Toch heb je altijd maar een iemand nodig om een ruzie te beginnen. Het heeft niet veel zin als de schapen het er allemaal wel er over eens zijn dat ze vegetarier blijven, maar de wolf zegt vervolgens: noouuuu, ik dacht het niet…
Want dat is ook raar aan vriendschap: als het met een goede vriend slecht gaat, dan ben je er voor hem en je kunt met hem meeleven. Maar als het goed met hem gaat? Beter dan met jezelf? Dan moet je sterk zijn om een ander zijn succes te gunnen.
Ach ja, vrienden komen en gaan, maar vijanden worden er steeds meer. Volgens de Bijbel moeten we van onze vijanden houden als van onze vrienden. Kan best wel kloppen, want vaak zijn het dezelfde personen.
Vijanden kunnen je kwetsen, en dat ben je ook van ze gewend. Gelukkig kennen ze je niet goed genoeg om je echt te raken. Goede vrienden daarentegen kennen je van haver tot gort. En ze kunnen in een ogenblik precies vertellen wat er met je aan de hand is. Okay, nadat ze het hebben gezegd lijken ze voorlopig misschien even niet meer op goede vrienden…
Overigens moet je zo iemand dan niet verwarren met een saai persoon. Een saai persoon is iemand, als je vraagt waar hij aan denkt, hij het nog gaat vertellen ook!
En meestal getuigd dat wat gezegd wordt dan ook niet echt van een hoog intellectueel niveau. In je eentje kun je dan nog wel eens domme dingen uitkramen, maar om echt als een bona fide idioot over te komen, dan moet je gewoon op je vrienden kunnen rekenen.
Is het wel eens opgevallen dat alleen een echte vriend zal zeggen dat je iets op je gezicht hebt zitten, of dat je gulp openstaat of dat er een snottebel ergens aan hangt? Uiteindelijk komt het op een ding neer. Het maakt niet uit wat iemand is.Vriend, vijand of onverschillig. Het gaat erom wat je zelf bent. Wees altijd jezelf, en zeg wat je voelt. Zeg altijd eerlijk wat je denkt.
Want degenen die het niet leuk vinden om het te horen doen er niet toe. En degenen die er wel toe doen, vinden het niet erg om te horen.